Frontpage, Recensie

Americanah – Chimamanda Ngozi Adichie

Americanah is het allereerste boek van Adichie dat ik gelezen heb en jeetje, wat ben ik blij dat ik dit boek heb meegenomen toen ik het toevallig tegenkwam! Het was misschien wel het beste boek dat ik las in 2017. Ik kocht het van de zomer voor £1,50 in een tweedehands boekenwinkel in Groot-Britannië, omdat ik haar naam herkende uit een artikel dat ik ooit las over Zadie Smith (één van mijn favoriete schrijfsters). Het was dus eigenlijk een gokje en daar heb ik absoluut geen spijt van.

In Americanah volgen we de leven van Ifemelu en Obinze, twee Nigeriaanse highschool sweethearts die elkaar uit het oog verliezen wanneer Ifemelu naar de Verenigde Staten emigreert om daar te gaan studeren. Obinze had gehoopt ook naar de VS te kunnen, maar krijgt helaas geen visum en moet iets anders bedenken om uit dictatoriale Nigeria weg te komen. Hij besluit naar het Verenigd Koninkrijk te emigreren, met de hulp van wat familie, maar krijgt ook daar geen verblijfsvergunning en zo komt hij terecht in het Londense illegale circuit.

Ondertussen in de VS probeert Ifemelu haar hoofd boven water te houden in een land waar haar ras opeens een issue is. Ze merkt dat haar ras een rol speelt bij haar vriendschappen, haar relaties, haar zoektocht naar werk en eigenlijk bij alles in haar leven in de VS. Ze besluit er over te gaan schrijven en begint een blog over het begrip ras in Amerika, dat onverwachts heel succesvol wordt.

Hoewel het na al die jaren dus best goed gaat met Ifemelu, blijft haar thuisland toch aan haar knagen en ze besluit terug te gaan naar Nigeria. Tegen die tijd is ook Obinze weer terug in Nigeria, nu een democratisch land, en is hij niet alleen succesvol, maar heeft hij een gezin. Als Ifemelu terugkomt en ze weer contact leggen, moeten ze beslissen of ze samen een toekomst gaan opbouwen of dat het voor hun liefde te laat is.

Americanah is in essentie een liefdesverhaal, maar het is daarnaast ook een interessante ontleding over ras in de moderne wereld, in zowel het Verenigd Koninkrijk, de VS én Nigeria. Daarnaast schrijft Adichie over identiteit, eenzaamheid, verdriet en feminisme. Ik vond het trouwens ook heel interessant om meer te lezen over hoe immigranten zich kunnen voelen en al het onbegrip waar zij tegen aan lopen bij mensen die maar niet begrijpen dat iedereen op zoek is naar een beter leven.

Americanah bestaat uit meerdere delen, waarbij de verhalen van Obinze en Ifemelu worden afgewisseld. Bij sommige boeken vond ik het wel eens vervelend als ze zo waren opgedeeld (soms boeit de ene persoon me meer dan de andere, dus dan wilde ik zo snel mogelijk naar het volgende deel), maar dat vond ik bij dit boek zeker niet het geval. In de delen van Ifemelu lezen we trouwens ook wat blogartikelen. Veelgehoord kritiek was dat het boek daardoor meer voelde als een kritisch essay, maar ik vond het juist heel interessant en de humorvolle stukjes voegden zeker wat toe aan het verhaal.

Boeken die niet alleen een mooi verhaal vertellen, maar je ook nog eens anders naar de wereld laten kijken, dát zijn wat mij betreft de beste. Het boek Americanah valt daar voor mij absoluut onder, dus ik kan het niet vaak genoeg aanraden!

Ik kan niet wachten om meer van Adichie te gaan lezen. Heeft iemand van jullie een tip met welke ik moet beginnen? Ik dacht zelf aan Half of a Yellow Sun, maar suggesties zijn altijd welkom.

Liefs! x

SaveSave

SaveSave

SaveSave

SaveSave

Nog meer lezen

1 thought on “Americanah – Chimamanda Ngozi Adichie

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *