Recensie

The Bell Jar – Sylvia Plath

The Bell Jar is het verhaal van Esther Greenwood, een jonge vrouw die worstelt met depressie en andere mentale problemen. Op school haalde ze altijd goede cijfers en ze deed alles zoals het hoorde, maar nu haar stage bij een tijdschrift in New York en haar studie en ten einde lopen, weet ze niet goed wat ze met haar leven moet. Ze wordt niet aangenomen voor de vervolgstudie die ze wilde doen (ze wil graag schrijfster worden) en ze ziet zo haar hele toekomst in duigen vallen. Ze voelt zich als vrouw erg onder druk gezet om te trouwen, maar dat is het laatste wat ze wil. Kortom: al haar opties lijken weg te vallen en ze besluit om zichzelf om het leven te brengen.

Sylvia vertelt het verhaal van Esther door middel van flashbacks. Het eerste deel van het boek vond ik heel sterk. Je ziet hoe Esther langzaam afglijdt en hoe haar depressie haar overneemt. Ze schrijft over hoe ze volgens iedereen de tijd van haar leven zou moeten hebben, maar eigenlijk niets voelt. Veel scènes zijn grappig en gevat, maar ook vaak heel treurig. Het tweede deel van het boek vond ik iets minder fijn om te lezen, maar het was wel interessant om te zien hoe men in de jaren vijftig (in de VS) omging met jonge vrouwen en hun mentale ziektes.

Kon ik me met haar identificeren? Raakte dit boek me? Ja en nee. Hier en daar vond ik het personage wat kinderlijk en naïef, maar veel van haar overpeinzingen waren heel herkenbaar. Het stuk over de vijgenboom en alle takken die symbool staan voor alle verschillende levens die ze zou kunnen leiden wordt niet voor niets heel vaak gequote. Gehuild heb ik niet, omdat Plath weliswaar heel mooi kan schrijven (poëtisch hier en daar), maar dingen wel met een zekere afstand beschrijft. Ik kan het niet precies uitleggen, maar emotioneel vond ik het niet. Ik denk dat dat misschien niet zo vreemd is, aangezien een depressie er (vaak, niet altijd!) voor kan zorgen dat je juist emotieloos bent. Je voelt niks meer. Dat beschrijft Plath heel goed. Helaas kon ze zich erg goed identificeren met haar romanpersonage: nog geen maand nadat dit boek uitgebracht werd pleegde Sylvia Plath zelfmoord.

“I couldn’t stand the idea of a woman having to have a single pure life and a man being able to have a double life, one pure and one not.”

Iets wat ik niet had verwacht is dat The Bell Jar leest als een feministisch essay. Esther vraagt zich meermaals af waarom zij als vrouw bepaalde dingen niet kan doen en mannen zoveel meer mogen. Dit wijst zij heel duidelijk af en ze weigert het om zich daarbij neer te leggen. The Bell Jar staat symbool voor een glazen stolp waarin Esther zich gevangen voelt. Niet alleen door haar depressie, maar ook gevangen in haar rol als vrouw. Het boek speelt zich af in de jaren vijftig, maar dat maakt het niet minder interessant en zeker niet minder relevant. De problemen waar Esther tegenaan loopt zijn voor vele vrouwen nog steeds de werkelijkheid. Daarmee is dit boek een klassieker die absoluut de moeite waard is om op te pakken (zeker als je van feministische literatuur houdt).

Kamp je zelf met een depressie of mentale problemen en weet je niet zeker of je dit boek kunt lezen? Mocht je er nog heel diep in zitten, dan zou ik dit boek nog niet oppakken en het even laten voor wat het is. Ben je aan de betere hand, dan denk ik dat je dit boek wel kunt lezen. Het personage beschrijft haar zelfmoordpoging, maar het is niet heel grafisch.

Nog meer lezen

1 thought on “The Bell Jar – Sylvia Plath

Laat een reactie achter

Your email address will not be published. Required fields are marked *